Onvindbaar

We wonen nu zo'n drie maanden op ons nieuwe adres. En in die tijd zijn we gewend geraakt aan mensen die 'het' niet kunnen vinden. En 'het' is dan een ruim begrip: de wijk, de straat, de flat en ons appartement. Rond kerst dwaalde een familielid met zijn auto bijna een uur in de omgeving rond; achteraf bleek dat hij al die tijd niet verder dan een kilometer of vijf bij ons vandaan was geweest.

Toen eerder deze week het bezoek opmerkte dat ze de bel, bij de centrale ingang, niet had kunnen vinden, was ik dan ook niet echt verbaasd. Uitgebreid begon ik uit te leggen hoe de bel er uit zag, waar hij hing, en hoe hij werkte. Ze haalde haar schouders op, nee, echt niet gezien.

Later die avond begreep ik waarom niet: waar eerst het bellentableau had gezeten, was nu alleen nog een onopvallend plastic omhulsel te zien, met wat draden. "Tjonge, ze jatten hier ook alles, het dievengilde wil natuurlijk ook graag zien wie er aan de deur staat", grapten we. Vandaag hing er een briefje van de beheerder. De bellentableaus van onze ingang en die ernaast waren inderdaad 'buiten werking'. Men had nieuwe besteld, want de oude bleken gestolen...