Irritant

"Tjee, dit is zwaar irritant zeg!", verzuchtte de verkoper. Wij knikten. Vonden wij ook. Alleen had ik sterk het idee dat we het niet helemaal over hetzelfde hadden... We hadden te horen gekregen dat onze nieuwe gordijnen in totaal 3 maanden langer op zich zouden laten wachten dan er oorspronkelijk beloofd was. Het kwam er op neer dat het grootste deel van de bestelling opnieuw besteld zou worden. "Met korting?". Mij leek het logisch. Hem niet. Dat er op dit moment in dezelfde winkel een actie was met 20% korting voor gordijnen, gold natuurlijk niet voor ons. Daar konden ze niet aan beginnen.

"Maar als ik het goed begrijp moeten we er wél vanaf nu nog net zo lang op wachten als iemand die vandaag bestelt?" Dat wel, ja. "En we mogen de bestelling nog annuleren?". Dat ook. "Nou, doet u dat dan maar, en dan bestellen we ze meteen weer opnieuw". De verkoper keek ons aan.

Heel even had ik begrip voor zijn situatie en voelde ik me schuldig. Een beetje. Het was druk in de winkel en het zou blijkbaar een hoop extra werk zijn. Maar meteen daarna dacht ik terug aan het telefoontje waarin men de vertraging meedeelde: zonder excuses, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En de frustratie over het op zoek moeten gaan naar tijdelijke gordijnen voor de slaapkamer, die we anders al die tijd niet zouden kunnen gebruiken. Van het schuldgevoel en mijn medelijden met deze jongen, die later ook nog eens als 'verkoopster' werd betiteld op de kassabon, bleef weinig meer over.

De jongen zuchtte nog eens. Rekende iets met zijn rekenmachine. Liep naar de klantenservice en weer terug. Het berekenen van die korting, dat werd nog wat. En dan onze aanbetaling. En betaling voor de vitrage, die wél al klaar was. Oef. Hij scande iets en keek naar het bedrag dat op de kassa verscheen. "Eh, dit wordt dan de nieuwe aanbetaling. Geloof ik. Wel meer dan de 25% die er normaal staat, maar dan betaalt u de volgende keer gewoon minder". Hij leek er niet zo heel zeker van.

Het bonnetje stopte ik zorgvuldig in mijn portemonnee.