Yoghurt-frambozen-taart

Chocolate & Zucchini is het weblog van Clotilde Dusoulier uit Parijs, opgezet als "an outlet for someone who feared her friends might tire of having their ears bent about what she had
cooked/eaten/baked/bought". Alleen het lezen al is leuk, maar het uitproberen van recepten is natuurlijk veel leuker!

Zo bakte ik vandaag haar yoghurt-frambozen-taart. Het is natuurlijk volstrekt niet het seizoen voor frambozen, maar ook met frambozen uit de diepvries lukte het prima. Het was voor het eerst dat ik yoghurt gebruikte in een taart die de oven nog in ging, maar het was verrassend lekker!

Onvindbaar

We wonen nu zo'n drie maanden op ons nieuwe adres. En in die tijd zijn we gewend geraakt aan mensen die 'het' niet kunnen vinden. En 'het' is dan een ruim begrip: de wijk, de straat, de flat en ons appartement. Rond kerst dwaalde een familielid met zijn auto bijna een uur in de omgeving rond; achteraf bleek dat hij al die tijd niet verder dan een kilometer of vijf bij ons vandaan was geweest.

Toen eerder deze week het bezoek opmerkte dat ze de bel, bij de centrale ingang, niet had kunnen vinden, was ik dan ook niet echt verbaasd. Uitgebreid begon ik uit te leggen hoe de bel er uit zag, waar hij hing, en hoe hij werkte. Ze haalde haar schouders op, nee, echt niet gezien.

Later die avond begreep ik waarom niet: waar eerst het bellentableau had gezeten, was nu alleen nog een onopvallend plastic omhulsel te zien, met wat draden. "Tjonge, ze jatten hier ook alles, het dievengilde wil natuurlijk ook graag zien wie er aan de deur staat", grapten we. Vandaag hing er een briefje van de beheerder. De bellentableaus van onze ingang en die ernaast waren inderdaad 'buiten werking'. Men had nieuwe besteld, want de oude bleken gestolen...

Irritant

"Tjee, dit is zwaar irritant zeg!", verzuchtte de verkoper. Wij knikten. Vonden wij ook. Alleen had ik sterk het idee dat we het niet helemaal over hetzelfde hadden... We hadden te horen gekregen dat onze nieuwe gordijnen in totaal 3 maanden langer op zich zouden laten wachten dan er oorspronkelijk beloofd was. Het kwam er op neer dat het grootste deel van de bestelling opnieuw besteld zou worden. "Met korting?". Mij leek het logisch. Hem niet. Dat er op dit moment in dezelfde winkel een actie was met 20% korting voor gordijnen, gold natuurlijk niet voor ons. Daar konden ze niet aan beginnen.

"Maar als ik het goed begrijp moeten we er wél vanaf nu nog net zo lang op wachten als iemand die vandaag bestelt?" Dat wel, ja. "En we mogen de bestelling nog annuleren?". Dat ook. "Nou, doet u dat dan maar, en dan bestellen we ze meteen weer opnieuw". De verkoper keek ons aan.

Heel even had ik begrip voor zijn situatie en voelde ik me schuldig. Een beetje. Het was druk in de winkel en het zou blijkbaar een hoop extra werk zijn. Maar meteen daarna dacht ik terug aan het telefoontje waarin men de vertraging meedeelde: zonder excuses, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En de frustratie over het op zoek moeten gaan naar tijdelijke gordijnen voor de slaapkamer, die we anders al die tijd niet zouden kunnen gebruiken. Van het schuldgevoel en mijn medelijden met deze jongen, die later ook nog eens als 'verkoopster' werd betiteld op de kassabon, bleef weinig meer over.

De jongen zuchtte nog eens. Rekende iets met zijn rekenmachine. Liep naar de klantenservice en weer terug. Het berekenen van die korting, dat werd nog wat. En dan onze aanbetaling. En betaling voor de vitrage, die wél al klaar was. Oef. Hij scande iets en keek naar het bedrag dat op de kassa verscheen. "Eh, dit wordt dan de nieuwe aanbetaling. Geloof ik. Wel meer dan de 25% die er normaal staat, maar dan betaalt u de volgende keer gewoon minder". Hij leek er niet zo heel zeker van.

Het bonnetje stopte ik zorgvuldig in mijn portemonnee.

Dubbelganger

S.: "Marleen? Ben jij gisteravond op stap geweest in Utrecht?"

"Eh, nee?" Een paar minuten eerder was ik door MSN gevraagd of S. me als 'contact' mocht toevoegen op MSN. Voor de verandering had ik eens een keer aangegeven dat het mocht.

S.:"Oh shit. Haha. Ik was gisteren op stap..en ik kwam een meisje tegen... en ik zeg ik stuur je wel een mailtje. Marleen, en dan haar geboortejaar, ofzo. Shit... Dan ben ik haar kwijt. Ik was een beetje lam, heb het niet goed onthouden. Sorry. Doei!"

Terug

Ineens was het er weer. Het gevoel van 'daar zou ik eens over moeten bloggen'. Zonder blog is dát nogal een uitdaging, en daarom toch maar weer begonnen. Voorlopig nog rustig aan: zonder ingewikkelde installaties of eigen domeinnamen. In de toekomst? Geen idee... We zullen zien waar het schip strandt!